Tükettik!..

Tükettikçe de tükendik…! Çılgınca…Şuursuzca…Hedefsizce…
Hem de hiç durmadan.
“Bugün hangi konuya yoğunlaşsam?” diye düşünürken, her sabah başka bir tüketimle uyandığımı fark ettim. Alarmı kapattığım an başlıyor her şey. Daha gözler tam açılmadan…
Zamanı tüketiyoruz önce. Dakikaları çalıyoruz kendimizden. Günü, başlamadan yemeye koyuluyoruz.

Sesi tüketiyoruz. Dinlemeden konuşarak.
Sözü tüketiyoruz; içi boşalmış kelimelerle.
Sevgiyi… En hızlı harcadığımız şey belki de. Yorulunca vazgeçtiğimiz, “olmadı” deyip yenisini aradığımız bir şeymiş gibi.
Azı bilgelik sayan bir yerden, azı küçümseyen bir yere savrulduk.
Çoklukla övündük, derinliği kaybettik.

Evlatları tüketiyoruz. Başarı beklentileriyle, karşılaştırmalarla, yarış pistine çevirdiğimiz hayatlarla.
Hayvanları tüketiyoruz. Sevgimizi bile ölçüsüzce verip zarar vererek.
Doğayı… Zaten ona hiç söz hakkı tanımadık.

Ve sonra o gencecik çocuklar çıkıyor karşımıza.
Daha çocuk yaştaki gençlerin birbirini öldürdüğü, yaraladığı haberler düşüyor ekranlara.
Akran zorbalığı dediğimiz şey, “çocuklar arasında olur” denilerek hafifletilirken; yumruk oluyor, bıçak oluyor, mezar taşı oluyor. Analarının babalarının yüreklerine kor ateş oluyor.

Soruyoruz sonra: Bu çocuklar nerede kirlendi?
Belki de asıl soru şu:
Biz neyi tükettik ki, onlara geriye bu kadar öfke kaldı?

Toplum sadece ekmeğiyle değil; diliyle, sevgisiyle, adaletiyle de doyar.
Biz hepsini nasıl da hoyratça harcadık.
Şimdi de şaşkınız!
Şiddete, öfkeye, kopuşa, sevgisizliğe
Oysa ortada pek bir sürpriz yok.
Her şeyi tüketen bir çağın, merhameti olmayan çocukları oldu.

İnsanlığımızı daha da tüketmeden,yolumuz hoşgörüye ve sevgiye çıksın.